كما يضرب القنفذ . تقنؤ ( taqanno ' ) م . ع . به حنا رنگ كردن ريش را و سخت سرخ شدن . تقنى ( taqanni ) م . ع . يخنى نهادن نفقهء فاضل زياد آمده را يق تقنى بنففة اذا اكتفى ففضلت فاضلة فادخرها . تقنئ ( taqni ' ) م . ع . سخت سرخ گردانيدن ريش و سياه كردن و به حنا خضاب كردن آن را . تقنيب ( taqnib ) م . ع . با برگ شدن كشت . و تا چهل رسيدن اسبان و صاحب گلهء مقنب شدن قوم . تقنئة ( taqneat ) م . ع . سخت سرخ گردانيدن ريش را و سياه كردن و به حنا خضاب كردن آن را . تقنية ( taqneyat ) م . ع . لازم گرفتن چيزى را . تقنيح ( taqnih ) م . ع . كليد راست كردن بر در . تقنيش ( taqnic ) م . ع . نفقه بر عيال كم كردن يق لم يقنش ( مجهولا ) اى لم يقتر و لم ينقص . تقنيط ( taqnit ) م . ع . نوميد گردانيدن . تقنيع ( taqni ' ) م . ع . قنعه : راضى ساخت او را . و قنع المراة : قناع پوشانيد زن را . و قنعه رأسه بالسوط : نيك زد تازيانه بر سر او . و قنع الديك : دروا كرد خروس پرهاى گردن را وقت فشاندن و جنگ . تقنيف ( taqnif ) م . ع . بريدن و پاره پاره كردن يق قنفه بالسيف اى قطعه . تقوا ( taqv ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پرهيزگارى و ترس از خدا و زريو . تقواء ( toqv ' ) ع . ج . تقى . تقواد ( taqv d ) م . ع . كشيدن ستور و جز آن خلاف سوق فهو من امام و ذلك من خلف . تقوالة ( teqv lat ) ص . ع . رجل تقوالة : مرد نيكو سخن يا بسيار گوى چرب زبان . تقوب ( taqavvob ) م . ع . از بن بر كنده شدن . و مغاكى گرديدن زمين . و شكافته شدن بيضه . و تقوب من رأسه مواضع : پوست بركنده شد چند جاى از سر او . تقوت ( taqavvot ) م . ع . خورش ساختن يق فلان يتقوت بكذا . تقوح ( taqavvoh ) م . ع . ريمناك گرديدن زخم . تقور ( taqavvor ) م . ع . گذشتن بيشتر از شب . و پيچيدن مار . تقوز ( taqavvoz ) م . ع . شادمانى نمودن . و خواستن . و از بالا به زير افتادن . و ويران شدن . و بر شكسته شدن خانه . و دويدن بز كوهى . تقوس ( taqavvos ) م . ع . كج گرديدن و مانند كمان شدن و داراى كمان بودن . تقوصر ( taqavsor ) م . ع . در آمدن بعض چيزى در بعض . تقوصرة ( taqavsarat ) م . ع . كوتاهى ظاهر كردن . تقوض ( taqavvoz ) م . ع . ويران شدن بنا . و آمد و شد نمودن . و پراكندن حلقه . و بر شكستن هنگامه . تقوع ( taqu ' ) ا خ . ع . دهى در قدس كه انگبين را بدان نسبت كنند . تقوع ( taqavvo ' ) م . ع . خميده رفتن همچو روندهء در خارستان . و بر درخت بر آمدن كربسه . تقوف ( taqavvof ) م . ع . باز داشتن يقال هو يتقوف على مالى . و سخن آموزانيدن يق فلان يتقوف فلانا فى المجلس اى ياخذ عليه فى كلامه و يقول له قل كذا و كذا . تقول ( taqavvol ) م . ع . افترا كردن يق تقول قولا اذا ابتدعه كذبا . تقولة ( teqvelat ) ص . ع . رجل تقولة : مرد نيكو سخن و بسيار گوى چرب زبان . تقون ( taqavon ) ا . ع . تعدى به زبان و مدح تام . تقوى ( taqv ) ا . ع . پرهيز و ترس از خدا و احتراز قوله تعالى هُوَ أَهْلُ التَّقْوى اى اهل ان يتقى عقابه . تقوى ( taqavvi ) م . ع . توانا شدن . تقويب ( taqvib ) م . ع . زمين كندن و از بيخ بر كندن و نشان كردن بر زمين . تقوية ( taqveyat ) م . ع . توانائى دادن و توانا كردن يق قواه الله و قولهم هو يقوى بذلك ( مجهولا ) : او متهم است بدان و دشنام داده مىشود . تقويت ( taqviat ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - استوارى و زوآورى و قوت و استحكام و پشتى و يارى و امداد و اعتماد و تسلى و دلاسائى . تقويح ( taqvih ) م . ع . خانه روفتن . تقويد ( taqvid ) م . ع . كشيدن ستور و جز آن ( شدد للمبالغة ) . تقوير ( taqvir ) م . ع . گرد بريدن چيزى را . تقويز ( taqviz ) م . ع . قوز النبت : بسيار شد گياه . تقويس ( taqvis ) م . ع . كج گرديدن . و كوز شدن از پيرى و مانند كمان شدن . تقويض ( taqviz ) م . ع . ويران كردن بنا را و يا باز نمودن بىويران ساختن و يا بر آوردن چوبها و طنابهاى بنا را .